Edebiyat, Türkçe, Yazı Dizisi
Leave a Comment

Seke Seke: Alo?

Janset Karavin

jansetbuluntu1254

Hastaydım. Yatarken düşünmek için bolca vaktim oldu. Memleket meselelerini düşündüm tabii. Arada da şöyle dedim: Neden insanlar yazdıklarımı beğeniyor bunca? … Üzerine bin ihrtimal kurup bozdum, ama uzatmaya lüzum yok. Sebep netti; samimiyet. Evet, samimiydim çünkü, çünkü çocuk gibi konuştuğum gibi, çocuk gibi de yazabiliyordum. (Hadi or’dan diyenler aşağıya döşenebilirler yorumda) Sonra ofsaytı tek, hem de kısa bir cümlede anlatabilecek kadar anlıyordum futboldan. Beşiktaş hangi takıma karşı oynarsa oynasın Beşiktaş’a basıyordum paramı. Sağolsun Beşiktaş da beni kırmıyor, hakkından geliyordu rakibin. Hele bu sene! Gerçi çok paran olmayınca, çok da kazanamıyorsun. Quaresma kadar olmasa da az ekmeğini yemedim yani. Of ne diyorum ben?!

Hah samimiyet! Çok zamanım oldu dediğim gibi. Tavana baka dura düşündüm. Ördüğüm duvarları mesela, neden insanların beni hep soğuk bulduklarını, bir zamanlar lakabımın “buzdolabı” oluşunu falan. Çok kırılıp dökülmüşüm be! İnsan sevemiyorum artık. Seversem o işin sonu fena, biliyorum. Duvarları biraz alçaltıyorum bazen ama, hepten yıkıp dümdüz ettiğim zamanlar kolumu, bacağımı, gözümü, ciğerimi bıraktım cepheye dönüşen bahçemde. Hepsini bir bir gömdüm. Üzerine birer tohum ektim. Sabırla suladım, sıcaktan soğuktan kolladım onları. Büyüdüler. Bak bu gururum. Ne zaman çiğneyip geçsem, sersem birilerinin ayakları altına, yağlı bir urgan biter en sağlam dalında. Pişman olacağım güne yetiştirir hep ilmeği. Şu da güvenim. Bu inancım, öteki huzurum. Hepsinin birbirinden şahane meziyetleri var. Ama şuradaki var ya, o bambaşkadır. Vicdanım. Kalpler bitiyor her bahar dallarında. Birileri söküp yerinden kopardıkça, uzanıp bir yenisini alıyorum ondan.

Çok hastaydım. Çok düşündüm. Çözdüm sırlarını evrenin. Yıktım, bir daha kurdum. Muhteşem oldu! Herkes çok mutlu falan. Allah’ı aradım telaşla, meşgule attı. Unutmayayım diye içim sıra tekrarlarken uykuya dalmışım. Telefona uyandım. Allah: “Ne var, ne istiyorsun?” dedi. Düşündüm. Bilmiyorum, unuttum yani, dedim. Bir titreme aldı birden bedenimi. “Sen benimle maytap mı geçiyorsun ya Janset!” diye kükredi. Alo? Aloo? Hay Allah, kesildi. Aloo? Tüh, tam da hatırlamıştım, deyip suratına kapattım. Birden aklıma düştü, ensem karardı. Sahi, ne olacak bu memleketin hali? Ah dedim, keşke sorsaydım. Kesin bilirdi o.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.